فهرست

  • ارسال به دوستان
نام ارسال کننده :  
ایمیل ارسال کننده:
نام دریافت کننده :
ایمیل دریافت کننده :  
موضوع ایمیل :
کد تصویری :
 

اخبار برگزیده

از نقالی خوانی تا رباعی سرایی؛

فردوسی و خیام میهمان محفل فیض

محفل ادبی فیض اداره کل کتابخانه های عمومی استان تهران 29اردیبهشت ماه بصورت غیرحضوری برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی اداره کل کتابخانه های استان تهران، در این محفل علاوه برچهره های شاخص ادبی، شاعران شناخته شده پارسی زبان سایر کشورها نیز حضور داشتند. در این محفل پیام ویدیویی دکتر غلامعلی حداد عادل به مناسبت روز بزرگداشت ادب فارسی و سخنان استاد علیرضا قزوه پیرامون گسترش زبان فارسی در شبه قاره هند منتشر شد.
جمع خوانی ابیاتی از شاهنامه فردوسی در مدح امیرالمومنین(ع) توسط اعضای محفل ادبی فیض و نقاله خوانی اعضای کودک و نوجوان و معرفی نسخ کهن و نسخ معتبر شاهنامه توسط علی داوودی، خوانش شعر تقدیم به حکیم فردوسی و خوانش ترجمه منظوم ادعیه ماه مبارک رمضان از بخش های دیگر بزرگداشت زبان فارسی بود.
شعرخوانی میلاد عرفان پور شاعر مطرح رباعی سرا آغازگر مبحث بزرگداشت خیام و رباعی در جلسه محفل ادبی فیض بود.
(ویدئوی شعرخوانی را از اینجا ببینید)

پس از آن نکاتی پیرامون رباعی و جایگاه جهانی خیام توسط دکتر علی داوودی مطرح شد و شاعر رباعی سرای گیلانی آقای بهرام مژدهی کتاب رباعیات خود با عنوان «یک دوم» را با خوانش رباعیاتی از این کتاب معرفی نمود.
در مبحث شعر کودک و نوجوان این هفته ی محفل ادبی فیض با حضور بابک نیک طلب به موضوع رباعی در شعر کودک و نوجوان و کتابهای شاخص شاهنامه برای کودکان و نوجوانان پرداخته شد.

پخش کلیپ شعرخوانی شاعران در آرامگاه خیام و افلاک نمای خیام بخش دیگری از محفل ادبی فیض در گرامیداشت این شاعر و دانشمند بزرگ و نیز بود، قرائت بخش هایی از کتاب"جلسه شعر" تالیف دکتر اسماعیل امینی پیرامون رباعی توسط نرگس بدشت از جمله بخش های متنوع محفل ادبی فیض بود.
از دیگر برنامه های این هفته محفل ادبی فیض می توان به خوانش اشعار پویش شوق زیارت در حاشیه جشنواره کتابخوانی رضوی نهاد کتابخانه های عمومی کشور و کارگاه صحیح خوانی غزلیات حافظ اشاره کرد.
 

چند رباعی از میلاد عرفان پور

خاموش شدم، سکوتم از غم می گفت
در من کسی از آنچه نگفتم می گفت
راز دل خود به اشک اگر می گفتم
این طفل زبان بسته به عالم می گفت

من کوهم و ماجرای عشقم کهن است
شاگرد دبستانی من کوهکن است
من سنگدلم یا تو؟ ببین ای دریا
این رود که پیوسته به تو، اشک من است

تلخ است كه لبريز حقايق شده است
زرد است كه با درد موافق شده است
عاشق نشدي وگرنه مي فهميدي ...
پاييز، بهاريست كه عاشق شده است
 


نسخه قابل چاپ