امروز كتابخوانى و علم‏ آموزى، نه تنها يك وظيفه ‏ى ملى، كه يك واجب دينى است؛ «مقام معظم رهبری»



























 



به همت اداره کتابخانه های عمومی شهرستان قدس؛ کتاب «حتی یک دقیقه کافی است» نقد و بررسی شد به همت اداره کتابخانه های عمومی شهرستان قدس، کتاب «حتی یک دقیقه کافی است» با حضور آتوسا صالحی، نویسنده کتاب و معصومه انصاریان، منتقد اثر در سالن اجتماعات فرهنگسرای اندیشه شهرستان نقد و بررسی شد.

به گزارش روابط عمومی اداره کل کتابخانه های عمومی استان تهران؛ به همت اداره کتابخانه های عمومی شهرستان قدس، کتاب «حتی یک دقیقه کافی است» با حضور آتوسا صالحی، نویسنده کتاب، معصومه انصاریان، منتقد اثر، سیده فهیمه اطهری، رئیس اداره کتابخانه های عمومی و جمعی از علاقه مندان در سالن اجتماعات فرهنگسرای اندیشه شهرستان نقد و بررسی شد. 

کتاب “حتی یک دقیقه کافی است” در قالب رمان در ارتباط با زلزله شهرستان بم، استان کرمان در سال ۸۲ است که به قلم آتوسا صالحی در سال ۹۰  برای گروه سنی ۱۳ سال به بالا نوشته شده است. این کتاب توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به چاپ هفتم رسیده و در هر مرحله دارای تیراژ ۵۰۰۰ نسخه ای بوده و این نشان از پر مخاطب و موفق بودن کتاب دارد.

 معصومه انصاریان، منتقد کتاب “حتی یک دقیقه کافی است” در نقد این کتاب و دیدگاه های حوادث طبیعی، اظهار داشت: این کتاب در قالب رمان در ارتباط با زلزله بم کرمان است. در ارتباط با حوادث طبیعی دو نگاه وجود دارد نگاه رسانه ای که به حوادث ظاهری و اینکه در چه محل، زمان وقوع چگونگی رخداد، آمار مصدومین و آنچه که در لحظه و در یک مقطع زمانی خاص اتفاق افتاده می پردازد ولی نگاه هنرمندانه خواننده را در دل ماجرا قرار می‌دهد و اینکه این رخداد با روح و روان افراد حادثه دیده و بازماندگان از حوادث طبیعی چگونه برخورد کرده است.

منتقد کتاب گفت: “رها” شخصیت اصلی داستان یک نوجوان ۱۳ ساله است که نویسنده زندگی او را ۹ سال پس از زلزله روایت کرده است. شروع داستان با زمان آغاز شده و این نشان از اهمیت داشتن زمان دارد و به قدری مهم است که روز ۱۷ آذر زندگی “رها” را به چالش کشانده است، نویسنده در سطرهای آغازین کتاب با گنجاندن یک واژگان معنادار و نمادین توانسته مخاطب را جذب کند.

انصاریان با اشاره به جملاتی از کتاب مانند “همه چیز مثل قبل است و هیچ چیز مثل قبل نیست” ادامه داد: نویسنده جملات خوب و زیبایی را در داستان به کار برده است و با این جملات آنچه “رها” در گذشته به آن تعلق خاطر داشته ولی پس از آن حادثه دیگر تعلقات خود را ندارد، حتی هویت خود را نیز از دست داده، اینها را به درستی بیان کرده است. “رها”ی داستان ما بر حسب اتفاق در سن ۱۳ سالگی در پی هویت گمشده خود بوده و آن را به چالش کشانده است، او دوران نوجوانی و جوانی را به خوبی درک کرده است.

زینب محمدی، یکی از نوجوانان دوستدار و علاقه مند به کتاب و کتابخوانی در نقد رمان”حتی یک دقیقه کافی است” بیان داشت: بحران هویت در دوران نوجوانی و جوانی یک امر طبیعی است و نیاز به رخداد حادثه ندارد، زیرا هر نوجوان و یا جوانی در این سن با بحران هویت مواجه است و موضوع تکراری است. اما نویسنده با تبحر و تصویرپردازی خوبی که داشته توانسته پرداخت خوبی را ارائه دهد. هر چند گره داستان زود باز می شود و شاید هم این یک ایده خوبی باشد که حتی پس از باز شدن گره داستان مخاطب همچنان دوست دارد تا انتهای داستان همزاد پنداری کند که این نشان از انتخاب زاویه دید راوی دارد.

خواننده نوجوان دیگر اشاره کرد: داستان خوبی بود ولی اضافه گویی در داستان به چشم می خورد و به شخصیت رها بیشتر از شخصیت های دیگر پرداخته شده بود و ما خودمان در تعیین سرنوشت نقش داریم.

انصاریان منتقد کتاب در پاسخ به نظر خوانندگان کتاب گفت: رها شخصیت اصلی داستان است، قرار نیست در یک داستان به همه عناصر به یک اندازه پرداخته شود. هر رمانی یک شخصیت مرکزی دارد و هدف نویسنده استفاده از محورهای فرعی و خرده روایت برای پرداختن به محور مرکزی است.

وی بیان کرد: نویسنده هوشمندانه شخصیت‌ها را انتخاب کرده است و برای نقد یک کتاب باید نگاه ساختاری خوبی داشت تا ببینیم از چه موضعی به نقد می پردازیم، خواندن یک بار کتاب و نقد برای آن کافی نیست.

آتوسا صالحی، نویسنده کتاب “حتی یک دقیقه کافی است” بیان داشت: در داستان‌هایی که برای بزرگسالان نوشته می شود مخاطب در اوج و فرود داستان تمایلی به خواندن ادامه کتاب ندارد، بلکه حس‌ها و ظرافت هایی در داستان وجود دارد که موجب ترغیب خواننده به ادامه کتاب می شود. می خواستم در داستانی که برای نوجوانان و جوانان می نویسم این تجربه را داشته باشم که آیا آنها دوستدار داستان های حادثه ای هستند؟ که مورد استقبال قرار گرفت.

وی در ادامه افزود: می خواستم داستان حادثه ای، اوج و فرود و گره داستانی نداشته باشد و آن چیزی که واقعیت داستان و اتفاق‌هایی که برای شخصیت‌ها رخ داده موجب شد که داستان شخصیت محور باشد.

وی در ارتباط با اینکه گفته شد به “رها” بیشتر پرداخته شده بیان کرد: رها در داستان مهم بود و عناصر دیگر تا جایی که در کنار “رها” باشند مهم بودند و به آنها پرداخته شده بود.

صالحی در ارتباط با اینکه خودمان در تعیین سرنوشت مان نقش داریم، تصریح کرد: سرنوشت را یک دقیقه به هم می زند و در داستان جملاتی وجود دارد که ما را به چالش می اندازد و ما باید تا پایان داستان همراه باشیم تا ببینیم که آیا نویسنده توانسته گفته خود را به نتیجه برساند و در داستان یک حادثه، زندگی “رها” را دگرگون کرده است. آیا ما باید با این حوادث همراه باشیم و یا می توانیم در جایی آن زنجیره را از هم جدا کرده و به حوادث با کنش برخورد کنیم؟

وی افزود: هدف در این داستان این بود که رها یک شخصیت منفعل نیست که بخواهد با همه چیز به سادگی برخورد کند بلکه غم، خشم و احساسات او را به جایی می رساند که گذشته او با حال متفاوت است.

بيشتر
نسخه قابل چاپ